De Meerwaarde

Jullie zijn van harte welkom om aan te sluiten.
We hopen rond 9.00 uur te beginnen.

Via de hoofdingang kunt u doorlopen naar de Huiskamer, de gebedsruimte is in de Huiskamer links achterin.

Hartelijke groet namens de gebedsgroep,
Trudy, Esther, Eline, Rosalie, Corinne, Esther, Mirjam, Dunya, Annemiek en Esther

‘Het was de eerste avond in ons eigen huis.’
Zo begint dit boek en aan het woord is Roya. Ze is negen en het enige meisje in het gezin dat vanuit Afghanistan naar Nederland is gevlucht. Na bijna zeven jaar in asielzoekerscentra te hebben gewoond, heeft de familie eindelijk een eigen huis. Roya vindt dat bij een huis ook een huisdier hoort. Samen met haar drie broers gaat ze naar de dierenwinkel en koopt daar een wit dwergkonijn. Ze noemt het Misjka en al snel is iedereen heel erg aan het diertje gehecht.
Roya was nog maar drie toen ze uit Afghanistan vluchtte. Het was een gevaarlijke reis die een half jaar duurde. Vaak werd ze gedragen door haar oudere broer Hamayun en dan sliep ze op zijn rug. Haar vader en moeder vertellen wel over vroeger in Kabul, maar ze vinden het moeilijk om over de vlucht te praten omdat er erge dingen zijn gebeurd. Roya wil Misjka graag vertellen over haar belevenissen, maar ze komt niet verder dan: ‘Vroeger, in Afghanistan, hadden we geen huisdieren.’ Haar oudere broer Hamayun (17 jaar) vraagt Roya wat ze wil weten. Omdat de dingen die hij vertelt erg aangrijpend zijn, vertelt hij ze niet rechtstreeks tegen Roya maar tegen het konijntje, terwijl Roya luistert. Dan is op een dag het konijntje opeens verdwenen…

Een stukje uit het boek:

Bashir ging een schietnietmachine halen in de doe-het-zelfzaak, en daarna reed hij meteen door naar het station en de straten aan de andere kant van het spoor, om daar overal waar het kon posters op te hangen. Hamayun fietste zelf naar de supermarkt, de dierenwinkel en de snackbar, en Navid en ik gingen met een dikke stapel papier onder onze arm langs de huizen. We stopten de foto van Misjka in alle klepperende brievenbussen.
Er zat een koorts in mijn hersens, die alleen maar ‘vlugger, vlugger’ fluisterde. Ik dacht niet meer aan waar Misjka kon zijn en waarom hij was weggelopen of gestolen, en misschien dacht ik daar nog wel de hele tijd aan, ik weet het niet, maar het gesuis van de koorts was sterker.
Na een tijdje waren onze posters op. We renden terug naar huis om nieuwe te halen, maar we werden ingehaald door Bashir die naast ons kwam rijden met de taxi, zijn raampje opendraaide en riep: “Stap in! Hamayun heeft een hele zooi berichtjes gehad. ‘We hebben een spoor.’

Waarom dit boek?

Op 5 mei vierden we dat we mogen leven en wonen in een vrij land. Tegelijk gaat het in het nieuws vaak over de laatste grote ontwikkelingen in oorlogen op verschillende andere plekken op de wereld: wie wint of verliest er terrein, wat wordt gebombardeerd en waarom neemt de president die of die beslissing. Individuele ervaringen van mensen uit oorlogsgebieden krijgen we lang niet altijd mee met als gevaar dat oorlog abstract blijft, ook voor de meeste van onze leerlingen. Het verlies van hun eigen huis wordt door vluchtelingen en oorlogsslachtoffers het vaakst genoemd als iets dat verschrikkelijk is en blijvende indruk maakt.

Ons Praktijkonderwijs maakt kans op €10.000 van het ANWB Fonds voor een 9-persoonsbus. Met deze bus kunnen leerlingen onder begeleiding naar stages en leerplekken reizen. Zo leren ze vaker buiten school, bezoeken ze bedrijven en doen ze praktijkervaring op. Dat helpt hen groeien in zelfstandigheid en zelfvertrouwen.

Met jouw stem help je onze PrO-leerlingen vooruit!

Stemmen kost maar 1 minuut:

• Ga naar: anwb.nl/stemopons
• Breng je stem uit
• Deel deze oproep met familie, vrienden, buren, collega’s.

Hoe meer stemmen, hoe groter de winkans! En bovendien maak je zelf kans op 5 tickets voor een dagje uit.